Onmaatschappelijke voorkeur

schien nog erg lief en aardig worden... Maar Moekie wou toch niet, Pa behoorde nu eenmaal niet tot de echtgenoten, die in de steek gelaten worden.

En eigenlijk is het wel goed geweest, dat Moekie standvastig bleef en mijn avontuurlijke raadgevingen niet opvolgde, wanneer Pa weer eens met een slechte bui thuis kwam: Moekie had géén vet om op te teren, en wanneer we dan niet zo vlug een circus gevonden hadden, was het wel heel slecht met ons beiden afgelopen. En de Hema en de Bijenkorf waren er in die tijd nog niet - deze oorden van barmhartigheid, waar de ellendigen en verdrevenen zich gratis verwarmen kunnen. En bijna word ik toch nog een beetje jaloers op de kleine zus. Het moet heerlijk en vol verwachting geweest zijn, dat eerste deel van de vlucht, de afspraak bij de Zeestraat, oneindigheden van vermoeienis en kou, en eindelijk de warme goede Hema met de croquetjes en samen die kop koffie. Maar dan komt onverbiddelijk de weg van Haarlem naar Amsterdam met 4 centen in de portemonnaie, pijnlijke voeten en kortademigheid. Een beetje warmte in de Bijenkorf, een beetje warmte in de Hema, kleine zachte glanspunten van korte duur. Want de schemering valt en de deuren gaan dicht van de Hema en alle andere grote goede warenhuizen, waar tenminste warmte gratis wordt verstrekt. Een naar adem hijgende bejaarde vrouw en een doodvermoeid klein kind. Ergens in een dier luchtig gebouwde huizen bij de zee, die op zon en badgasten en luxe berekend zijn, wacht de heer Davis - hij had een mandolien gekocht, maar het hielp niet.

Ook raadgevingen helpen niet. Voorlopig helpen alleen boterhammen en die 3 gulden voor het kamertje met zus alleen. Van mijn 8ste tot mijn 15e jaar had ik me dat alles zo heerlijk voorgesteld, de vlucht, het avontuur, de vrijheid. ..

Zelden, werkelijk zelden, beantwoordt de werkelijkheid aan de schone idealen onzer jeugd.