Onmaatschappelijke voorkeur

gezet. Altijd zullen herfstbladen bruin en rood zijn, daar kunnen de fantasie-begaafden zich ten minste aan houden in hun jaarlijkse natuur-éloges. Ik had het een tijd lang moeten doen met artikeltjes van een goedkoop krui-deniers-concern — vandaar denkelijk mijn bijna pathologische belangstelling voor de Reine de France. Ik hoopte, dat die banketbakker nog open zou zijn, wanneer ik van Schoonzicht terug zou komen.

Toen ik de netjes opgeharkte tuin van dat buiten binnen stapte met mijn zware koffer, had ik het gevoel van een werkloze kantoorbediende, die met postpapier en zeep leurt in een afgedragen demi-saison. Wanneer ik ooit weer schijfjes genoeg heb, zal ik zulke ongelukkigen altijd goed bedenken. De familie op Schoonzicht had schijfjes genoeg, de goede tijd van de tabak meegemaakt en daarna alles opgespaard en behouden. Ze keken op een laan uit daar, een laan met ook huizen als Schoonzicht en opgeharkte tuinen. Ze keken als in een spiegel in die laan, wanneer ze naar de overkant keken. Binnen was alles bruin en de haard brandde juist even te weinig, om het aangenaam warm te maken. Ik werd vreemd ontvangen, half als familie en half als déclassé. - maar ze waren toch heel vriendelijk. Ze keken me bekommerd aan met hun rechtschapen familiegezichten en ik kreeg thee. Het koekje, dat me erbij werd aangeboden, was van het zelfde grote, doch uiterst goedkope kruideniers-concern, waar ik met zulk een tegenzin de enigszins droge versnaperingen van betrekken moest. Om de hoek van de laan was de taart Reine de France te krijgen. De thee was bruinig warm water, doch de Schoonzicht-familie dronk ze blijmoedig tevreden met kleine voorzichtige teugjes. Ze deden alles voorzichtig: voorzichtig de kamer verwarmen [de haard was aan het uitgaan, maar het was zacht weer, vonden ze], voorzichtig geld opsparen en voorzichtig leven. Ze zouden, als het even kon, ook voorzichtig sterven aan het kleine lichte attaque’tje, dat in de familie traditie