Onmaatschappelijke voorkeur

in het beste geval met geldboeten, maar in ’t algemeen komen er rijkswerkinrichtingen en huizen van bewaring in te pas. En tot nog toe woonde ze toch heus wel heel knusjes en tevreden, deze werkvrouw, met haar dessertvorkjes en schemerlamp en het door haar jongens gemaakte knarsende radiootje. Doch mijn oude hoed uit Italiaans stro met de afhangende linten kleedt haar bepaald ongunstig — zo’n hoed, die reeds lang uit de mode is, maar aldoor bewaard wordt, om eens weer in plaatsen met gezegende namen tot zijn recht te komen. Niet waar? — daar worden immers nog deze fantastische Florentijnse hoofddeksels gedragen?

Het verwenste stelletje meubels, dat ik iedereen voor twintig gulden beloofd schijn te hebben, is inmiddels tot een soort belegerde vesting geworden. De beeldhouwer heeft voor alle zekerheid beslag op de tafel gelegd door er eenvoudig bovenop te gaan zitten — in ’n zware sweater van mij, die ik eigenlijk niet van plan was weg te doen. De werkvrouw heeft in een der stoelen plaats genomen — breedbeens en met de joyeuze hoed op: ’Dat gun je me nou niet, hè, rooie armoedzaaier, [waarom verwijten de armen elkander steeds hun armoede?] ik as de mefrou van een fijn pensioen met nette commesaals en een eikenstel met gobelien?’ De beeldhouwer antwoordt niets anders meer dan: ’Ja, dame,’ en ’pardon, dame,’ en ziet er in mijn zwarte sweater uit als een anthraciet-kabouter uit een luxe-kolenhandel.

Mijn huisgenoten verwijten mij vaak bij andere hinderlijke eigenschappen mijn gebrek aan prestige. Nooit is mij dit gemis zelf duidelijker gebleken dan op deze kille en illusieloze Januari-namiddag in het leeggehaalde huis met de balorige meubelpretendenten.

Eigenlijk ging ik ze een beetje onuitstaanbaar vinden, deze eerzuchtige werkvrouw en de kunstenaar met burger-mans-aspiraties. Ik wilde naar Joseph Gonrad en zijn gezegende namen terug — en de aanblik van de romantische