Maäsiejoth, wondere verhalen

ferme slagen tegen de deur te geven en zoodoende de gemeente der Dooden in den waan te brengen, dat de tijd weer was aangebroken om zich in de ziellooze omarming des doods neer te vleien.

Ik ontraadde het hem. Ik meende wel te weten, en was er evenzeer van overtuigd als Jitschok, dat de synagoge thans geheel verlaten was en dat niemand zich erin kon bevinden, maar toch kon ik de gedachte niet verdragen, dat een jonge Jood een bedehuis oneerbiedig zou behandelen. Maar Jitschok lachte om mijn „kleinzieligheid”. Wij hadden wel ergere kwajongensstreken uitgehaald, dan een paar slagen geven tegen de deuren van een onbewoond huis, meende hij. En hij nam een stuk hout, dat daar toevallig lag en hegaf zich ermede naar de deur. Ik bleef staan en zag, hoe hij het stuk hout ophief en het met kracht liet neerkomen op de deur van het Godshuis. Maar de deur was niet gesloten geweest en werd door den klap opengeworpen. . . . „Jitschok ben David!” werd er in het bedehuis luide geroepen. En wij ontwaarden bij het schemerige licht van enkele kaarsen een tiental mannen, verdiept in gebed voor de geopende Heilige Arke.

Mijn vriend Jitschok viel neer, door schrik he-

139