Van ouds 'De morgenster'

van amoureuze duiven, of 't binnen-kwinkeleeren der genacht zeggende avondzon mag hebben.

„Van ouds de Morgenster" is, naar de uiterlijke kentee-kenen te oordeelen, deze week in den Grooten Kelder van den Tijd bijgezet.

'r Behoeft geen Oratio pro Domo bij gehouden te worden*

De lezers zullen 't zich uit vroegere sombere Bepeinzingen herinneren, en zoo neen, worde 't hier met 'n paar nuchtere woorden herhaald: ik geloof niet in de artistieke voortbrenging van deze overgangsperiode.

Er is 'n overproductie van kwart, half, driekwart talent, voorbestemd om door ’n meedoogenlooze branding te worden weggeslagen.

Van de namen, vandaag overbekend, in binnen- en buitenland, blijft op „letterkundig" terrein geen tienduizendste deel over.

Het klinkt paradoxaal, maar is in verhouding tot de niet te tellen hoeveelheden proza-schrijvers en dichters — kennen we amper klanken uit ^#t internationaal leger van on-sterfelijken ? — het is in verhouding tot de angstig-uitge-dijde kwantiteit, nauwelijks 'n aangezette taxatie.

Wij, zij, ik en anderen staan in 't „openbare leven", doen ingebeeld, aanmatigend, zelfbewust — we bulken de biblio-theekkasten vol boeken, de tijdschrift- en dagblad-indus-trieën vol lezenswaardige, zelfs „schoone” artikelen, de vochtig-klemmende laden der theaterdirekteuren tjokvol manuscripten — en toch zijn wij, zij, ik en anderen — hoe pijnlijk, maar waarachtig 't is 't te biechten — 'n school vette of magere haringen met journalistieke hommen of kuiten — we houden geen langer leven dan in 't vat met de overige gezoute en goddank gekaakte kollega’s, of dienen tot 'n kortstondige primeur, versch van de naald in 'n heete pan met 'n klontje boter of 'n scheutje boterolie. We zwemmen in den jare 1923 in muffe of geestige, ver-klonterde of nog room-houdende, origineele of herkauwende journalistiek — en zwammen eindelooze lengten over „letterkunde."

Dat is de tragische vergissing van de mekaar verdringende,

89