Van ouds 'De morgenster'

Simon. Vind jij ’t erg, Mee, as ik ’t vrindelijk verzoek ? Meta. Heelemaal niet.

Moeke. Ver zal je ’t met ’m brengen. Ik ken me zoon, en ik waarschouw je, dat as je ’m in alles z’n zin geeft, ’r geen land met ’m te bezeilen is— As ik geen geheimen voor haar heb, waarom heb jij ze dan wel.... ? Meta, doe mijn ’t genoegen en loop niet zoo gehoorzaam weg. Ik voel dat ’m wat dwars zit, en ’k heb geen lust ’t weer met ’m an de stok te krijgen! Is dat nou, dwars-hoofd, omdat ’t goeie schepsel voor ons — voor jou, ’n beter geloof wil annemen?

Simon. Meta.... (zij gaat in de keuken)

ZESDE TOONEEL

Simon, Moeke

Moeke. Wat het dat kind weinig karakter. Je het ’r gedresseerd.... En je bril op den grond. Asjeblief.

Simon. Leg ’m maar neer. Geen behoefte meer an.

Moeke. Goddank. Des te beter. Nou meende ik — nou zat 'k in de keuken bij mezelf te denken, dat as ’k daar binnen zou kommen, je gezicht zou stralen. Maar op jou is nooit peil te trekken. Eerst loop-ie ’t ouderlijk huis uit voor ’n meissie — en as alles botertje tot an den boom is, as niemand je ’n stroo in de weg leit, zit je as ’n treurwilg. Wat is ’r? Wat hindert je? Ik doe toch in alles me best. Ik ben zelfs van dat kind, dat ’k niet voor me oogen geteekend kon zien, enkel voor jou gaan houen. En ’k hou nog meer van ’r nou ze----

Simon. Moeder----

Moeke. Ja, jongen....

Simon. Kan je me rustig antwoorden, as ik je wat vraag — as ik je ’n paar dingen.... ?

Moeke, (achterdochtig) As ’t maar niet over’tRoomsch

79