Van ouds 'De morgenster'

Simon. (zit houdingloos in den stoel bij ’t raam) Ja.

Meta. Wat is 'r? Wat heb je, Simon? Je maakt me ongerust.

Simon. Niks. Ik zit te denken.

Meta. An wat? Toe nou, toe nou!

Simon. An die laatste woorden van je. Dat had moeder ook. Ze kon de lucht niet verdragen....

VIJFDE TOONEEL

De vorigen, Moeke

Moeke. Heb ’k lang genoeg opgesloten gezeten? Heb-

ie ’t ’m ? (Meta knikt bezorgd) En ? Begrijp je

nóu ons geheim, Simon? Begrijp je waarom ze Roomsch wil worden? Da’s de eenige en beste oplossing, en ’n manier waar ik niks tegen in te brengen heb. En as God alles goed laat afloopen — en waarom zou-ie 't niet? kennen we hier nog ’n zegen beleven, ’n zegen en ’n beetje geluk, waarop we na zooveel nare dingen misschien -— ofschoon ’n mensch ’t niet mag zeggen — recht hebben. Jullie kennen de groote kamer daar nemen. Dan wor ik vrijgezel in jouw kamer. Ik maak 'r me ’n feest uit, as ’k ’r enkel an denk ’t fijne geluid van zoo’n kindje, al is ’t midden in de nacht te hooren. Zeg-ie wat?

Simon. Mee!

Meta. Ja, jongen?

Simon. Moeder het daarnet ’t goeie voorbeeld gegeven. Wil jij ons een oogenblik?

Moeke. Wat is dat nou voor gloeiende nonsens? Eerst ik. Nou zij. Da’s ons tegen mekaar met allemaal geheimen uitspelen! Dat mot je niet doen, Simon. Je vervreemdt op die manier je aanstaande vrouw van je moeder. Je hoeft voor mijn niet weg te gaan, kind. As je dingen het, waar je haar buiten wil laten, doe ’t dan niet dat je ons om beurten affronteert!

78