Van ouds 'De morgenster'

Meta. Ik dacht je zoo’n groot plezier te doen.

Simon. Dat doe je. Je doet meer. Je doet’n Gods-won-der. Je doet iets om bij te knielen. Je brengt de belofte van ’n geschenk, dat voor en na de geboorte van onzen Heiland, elke vrouw, eiken man heeft laten glimlachen. Ik glimlach op mijn beurt. Ik kom niet over m’n glimlach heen. (trekt zijn stoel dichter naast den haren, schuift z’n arm door haar arm) Hier zitten we. Hier zitten we. Met ’n wonder rond om ons. Zoo ik ’t dien Zondagmorgen gevoeld heb, toen je hier voor ’t eerst kwam. Vertel ’t nog ’ns. Zeg ’t nog eens, dicht tegen me an, m’n liefste, m’n alles, 'k Zal enkel luisteren, luisteren zooals 'k nog nooit heb geluisterd.

Meta. Ik ben zoo blij.

Simon. En ik. (in de kroeg breekt glas. Geluid van vloekende, razende stemmen. Een mishandelde vrouw gilt en huilt. Hij staat in verschrikking op, gaat naar het raam) Wat is dat, Arend? (De stem van Arend: „daar ken ik niet voor. Die kerel is dol. Ik tap niet an ’n zwangere vrouw!” Het getier wordt heviger) Stilte, zeg ’k. Stilte! Haal ’n agent, Arend! Korte metten! ’t Is hier geen zwijnenstal, waar elk varken 'n grooten bek op ken zetten! (Een vrouwestem: „Mot hij z’n pooten an me uitsteken? Ik doe *m ommers niks! Hij geeft me ineene ’n slag in me gezicht!”) Dan vecht je ’t buiten uit! Ik wil dat niet! Ik kan dat niet hebben! Afgeloopen! (Een vrouwestem: „Politie! Politie! Zoo’n gemeene schooier!” Stem van den agent; Asjeblieft opschieten! Een vrouwestem: „Hij het me ’n slag in me gezicht.... Ik dee ’m niks.” Stem van den agent) „Voor ’t laatst opschieten! Vooruit! Vooruit, as ik ’t je zeg!” Geluid van oploop voor de tapperij. Rumoer van stemmen, dat ophoudt als Simon ’t raam sluit.)

Meta. Zag je die vrouw?

Simon. ’k Hoor ’r nog.

Meta. Hoe kan ’n vrouw in die omstandigheden.... Ik word al ziek, als ’k an sterke drank denk.

77