Van ouds 'De morgenster'

heeft willen doen, toen m’n broertjes...* Waarom trek je je hand weg?

Meta. Omdat je maar één oogenblik kan veronderstellen, dat ik van jou.... We zijn toen door ’n ellendig misverstand ----

Simon. Daar praten we niet over....

Meta.... Goed, maar dan mag je dat ook niet zeggen. Nou haalt niemand ons meer van mekaar.

Simon. As — as ’t met m’n oogen zoo gebleven was, zou jij dan toch ... ?

Meta. Dan eerst juist, Simon.

Simon. Dat kun je niet meenen, dat mag je niet meenen — mijn vader kon niks voor ons zijn, omdat-ie door dat eeuwige staan in de tapperij, met blindheid geslagen was voor voor de jeugd van z’n kinderen.... — hoe kan ik —* hoe had ik — hoe had ik wat kunnen zijn voor de onze, as God ons die zegen had gegeven?

Meta. God heeft ons die zegen....

Simon. (zit onbewegelijk, draait z’n hoofd naar haar toe, neemt z’n bril af) Wat — wat zei je...?

Meta. Ik zei — en zeg 't je nou — eerst nou, Simon, omdat je moeder ’t me gevraagd had, en omdat ’k zelf met de groote verrassing wou wachten tot ’k de blijdschap in je oogen.... in je eigen lieve oogen zou lezen.... Je was eerst nog te ziek.... Je wou over niks praten, niks hooren. We hadden geen gelegenheid voor ’n apartje, dat 'n vrouw voor zoo iets noodig heeft.... ’t Heeft me op m’n lippen getrild, ’k Heb telkens zitten popelen, als ’k leven meende te voelen — ’k heb ’t niet geméénd — ’k heb ’t gevoeld — ’k Had ’t soms willen uitschreeuwen van — van genot — en dan dacht ’k: ’t zal ’t eerste groote nieuws zijn, dat-ie zal hooren, als-ie weer beter is, en als we ’n oogenblikje zooas nou met z’n tweetjes----

Simon. Stil nou. Stil nou. Zeg ’ns even niks.

75