Van ouds 'De morgenster'

ik verzet me niet, ofschoon ’k me most verzetten en as we zoover zijn....

Simon.... 'k Hoor telkens jouw stem, moeder, en ’t is 'n zaak, die Mee en mijn alleen angaat....

Moeke. Dus ben ik in me eigen huis te veel?

Simon. Dat zegt niemand.

Moeke. Je zegt 't niet — je denkt ’t.

Simon. Ook dat niet. Maar in zulke intieme aangelegenheden tusschen ’n jongen en ’n meisje We hebben nog

niet een keer de mogelijkheid gehad twee seconden met elkaar uit te spreken....

Moeke.... O!

Simon. Dat verwijt ’k niet, en Mee zal ’t nog minder. We waren in deze kamer op mekaar aangewezen, as Mee op bezoek kwam. Alles heeft tegen-gewerkt: ’t ongeval met m'n oogen — de dood van vader — de verbouwing van die wand.... Ik wist zelfs niet, of 'k met 'r alleen was, as we alleen waren, 'k Heb 'r toen gezegd: Mee, ’r wordt over niks van ’t verleden, niks van de toekomst gesproken, voor (bedoelt z'n bril) dat ding voor goed weg is. Dat was m'n plicht----

Moeke.... Maar jongen....

Simon. Dat was m’n plicht. En ’k dank God, dat ’k me ’r an gehouen heb.

Moeke. Alles goed en wel, maar dan dient 'r toch nou.... (tot Meta) Ik begrijp jou niet, kind. As ik in jouw plaats

was geweest, hadden me geen honderd paarden Simon,

ze het me destijds alles verteld----

Simon. Dat dacht 'k wel. En daarom heb ’k ’t zoo lief en goed van je gevonden, dat je haar hier.... Moeder, wil je ons even alleen laten?

Moeke. Mot ’t?

Simon. ’t Mot. En ’k zal ’r je dankbaar voor zijn.

73