Van ouds 'De morgenster'

Moeke* Van haar.

Meta. Van mij.

Moeke. En laten we eerlijk zijn: Ik ben ’r niet vreemd an. Zeg-ie niks? (stilte) Nou jij, Meta! Je denkt ’m 'n groot plezier te doen, en hij wrijft z’n brilleglazen schoon.

Simon. ’k Heb nooit met haar over geloof of ongeloof gesproken, 'k Begrijp niet waarom dat zoo plotseling achter m’n rug besproken wordt.

Moeke. Wel allemachtigste, je prakkizeert over trouwen,

en ’t zal toch, hoop ’k, niet in je hersens opkomen Het

de pastoor je daarover straks niet gesproken?

Simon. Niet in die richting.

Moeke. Goed. Dan in ’n andere.

Simon. As je van mekaar houdt, Meta, dien je geduld te hebben. Is dat niet de afspraak?.... We zouen wachten, geen woord over onze verhouding praten tot ’k zou waarschuwen, dat ik niet langer invalide....

Moeke.... Nou zou ik wel is willen weten....

Simon. Moederlief, laat ’t aan ons twee over.

Moeke. O, tel ik niet meer mee?

Simon. Je telt dubbel. We zouen wachten, is ’t niet, Mee?

Meta. Dat zouen we.

Simon. Ik had en heb niet ’t recht, ’n vrouw an me te binden voor ’k zeker weet....

Moeke. As ik nou je aanstaande vrouw was, dan zou ik zeggen...

Simon. Moeder, hou je ’r buiten!

Moeke. Da’s me dank. Ik ontvang ’n meissie, waarvan ’k den voornaam nog niet wist — 'k ben hartelijk voor ’r —*

72