De opgaande zon

VIERDE BEDRIJF, VIJFTIENDE TOONEEL    169

den brand. . . . D'r waren getuigen bij — twee!.... (tot Naphtalie) Jij was 'r toch! .... (hij zwijgt).

Doort je:

... Ze heeft de boel angestoken, meneer. . . . Mijn dochter is door haar schuld, haar schuld, gestikt!

Veldwachter:

Ik mot me 'r buiten houen — zal 't rappor-teeren. ... (af).

Doo r t j e:

.... En blijven — hiér — hiér — doen we geen seconde meer! (tot Naphtalie) Kom mee! Dadelijk! (af door rechtsche deur).

Moeder:

Door — Doort je! .... Door, wees jij tenminste verstandig. ... (bij de deur) Dus — dus jij heb 'r laten bekennen waar Door en wij allemaal bij waren — om 'r an 'r beulen over te leveren!

Mathijs:

't Moest, móést. We hebben niet 't recht zelf rechter te zijn. . . .

Moeder:

'n Vader, die z'n kind verraadt!

Mathijs:

Niét verraadt — verloste van wat 'r kapot maakt. . . .

Moeder:

Als zij straf krijgt, bedel 'k liever m'n brood dan bij jou, bij jou te blijven! (af).