De opgaande zon

VIERDE BEDRIJF, ELFDE TOONEEL    161

leelijk in vergissen. . . . (stopt vingers in de oor en) ... .Al kijk je me nog zoo an — nog zoo an!

Elfde Tooneel

DE VORIGEN, MOEDER

Moeder (bij rechterdeur) :

. . . . Suscht!.... Suscht!.... Wat voeren jullie uit! ... . 'k Ben blij dat 't schaap eindelijk in slaap is gevallen. . . . Wat sta jij? Waarom hou je je vingers in de ooren? .... Wat is 'r? . . . .

N a ph t a 1 i e:

. . Son is zoo nerveus, zoo. . Zou u 'r niet? . . .

S o n j a (heftig, achterdochtig) :

. . . .Wat heeft-ie gezegd?.... Dat liegt-ie!.... Dat liegt-ie? .... Daar is geen woord van an — niet één woord. — Je kan wel zoo'n boel zeggen, jij... . Maar ik, ik, ik, heb 't niet gezegd.... Niet als ze me op de pijnbank leggen. . . . (dren-serig) . . . Nééééé. . . . Nééé, hoor. . . . Je was 'r zelf bij... . Je liep vlak achter me... . Dan heb jij d'r an méé gedaan, jongen, jongen, jongen! . . . (begint onnoozel te lachen) . . .Hèhèhè!

. . Is 't waar of niet, moeke? . . . Hèhèhè! . . . Hij kan wel zoo'n boel beweren....

Moeder:

Groote God, kind, wat scheelt je?

S o n j a:

Mij ?.. . . Mij ?. . . . Niks.... Niks.... ik heb geprobeerd de aarpels te schillen — met me linkerhand, hèèhèè! — maar dat gaat niet zoo makkelijk. . . .