De minnaars

wil hogerop. Hogerop zegt hij met de Limburgse g, zangerig, bedaard. Wat hij precies wil weet hijzelf nog niet. Hij noemt me zijn naam, het is een heel bekende naam in het kermiswezen, hij is een van de Pieten, van generatie op generatie. Ik noem hem mijn naam niet, wat doet het er toe, het valt hem niet op. Dan vraagt hij me, of ik mee ga naar zijn wagen. Wagen? vraag ik. Woonwagen. Ik ga met hem mee, het kermisdorp slaapt, in het wagenkamp heerst stilte, je hoort af en toe een kind huilen, uit een woonwagen glimt tintelend een japon met pailletten, in de zeewind balanceren lampen. Hij doet de deur van zijn woonwagen open, ik zie om mij heen een grote luxe van fraaie stoelen, veelkleurige lampen, luxebed, klein formaat, luxe wastafel, klein formaat, elektrische kookkachel en verwarming. Aan de deur hangt zijn kostuum met de tinkelglas-jes, ze sprieten licht om zich, af en toe kaatst er een lichtje over onze gezichten. Hij neemt een fles wijn uit de kast, schenkt in mooie glazen. Uit Frankrijk, zegt hij. Weer begint hij te praten, weer zegt hij het woord hogerop, ik luister, ik drink. Dan benadert hij mij wat intenser met woorden, spreekt van dierbare ontmoeting en vrienden worden, meer dan dat. Dan staat de woonwagen ineens vol van Erics, zij staan in alle hoeken van de wagen, zij kijken me niet aan, ze kijken voor zich uit. Ze willen zich niet in deze amoureuze kwestie mengen, ik moet zelf beslissen. Ik beslis. Ik blijf vriendelijk en vol belangstelling luisteren naar de verhalen, doch ik straal nu