De minnaars

onrustige meester, een gulzige perfectionist. De kritiek is hem onverschillig (wat weet zo’n mannetje van toneel). Journalisten ontvangt hij zelden: Me-néér! (met een lange uithaal), ik heb geen tijd!Ik heb geen tijd. Het spijt me, maar ik sta op het punt naar Sneek te vertrekken! ! Doet u me een plezier, en laat u me met rust ! ! !

Daarbij is hij gehoorzaam aan zijn administrateur. Behalve zijn doldrieste verslaving aan zijn voorstellingen beseft hij iets van de financiële moeilijkheden van het toneel. Elke voorstelling wordt financieel nauwkeurig berekend, de prijs van het decor, de kostuums, de reis en verblijfkosten, de schouw-burghuur. Dan zit hij op zijn kantoor op te tellen en af te wegen met de administrateur, meneer Koeke-jans, en ook deze heeft een machtige positie aan het gezelschap. Hij adviseert Louis B. waar het salarissen betreft. Snoept af en toe ook van de vrouwelijke delicatessen die het gezelschap binnenwaaien, maar delicaat, door wat gebrek aan mankracht en temperament. Als meneer Koekejans onze kleedkamer binnenkomt smoezelen we hem vriendelijk toe, aaien over zijn wangen, spitsen met onze vingers in zijn kuif. Want hij geeft voorschot, als wij het nodig hebben. Hij onderhandelt met de belasting als dat nodig is. Hij voorkomt inbeslagneming bij echtscheiding, hij verzorgt vrijplaatsen in een uitverkochte zaal. Toch leeft hij tussen ons zijn eigen leven, hij zit niet aan de Heilige Tafel, hij is meestal vroeg weg, hij is zwijgzaam, met af en toe een vaag