De minnaars

ristisch, met aldoor het dreigement op de achtergrond : bent u het niet met me eens ? Ik ben zo weg. Even goede vrienden. Hij weet, dat ze hem niet kunnen missen, maar zelfs dat interesseert hem niet. Hij is gewoon zichzelf, de grote leider, de onverbiddelijke kunstenaar. Hij is van een schuimende oorspronkelijkheid, die allen aanspreekt, al begrijpen ze hem niet altijd. Het straalt op ons allen af. Het gaan naar de schouwburg is onbewust soms, een ritus. Of we spelen in Den Helder, of Gorin-chem, Sneek of Steenwijk. In de weilanden tussen de knotwilgen staat een houten schuur. Die schuur wordt, als hij erbij is, theater. In de bossen bij Arnhem laat hij een theaterkasteel bouwen, van regenvast decormateriaal, daar speelt hij Oedipus, in regen en wind. Ze komt, het publiek. Ze zitten op de houten banken, met parapluies in de regen, met wapperende haren in de wind. Hij is van grote allure, niets ontziende doorzettingskracht. Als hij in later jaren bij zijn gemeentebestuur zijn zin niet krijgt en zijn artistieke dromen niet kan verwezenlijken, geeft hij zijn gezelschap op, geeft hij ons allen op en kruipt weg in de schaduw, als een zieke kater.

Tussen de coulissen is hij niet te benaderen, staat hij happend en snuffend, fluisterend en meepratend, wiegend op zijn benen mee te spelen. Na afloop lopen wij gauw langs hem heen, gestoord door zijn voortdurende aanmerkingen. Het was niet goed, het was niet goed genoeg, het kon beter. Hij is een