De minnaars

zegt hij. Ik zie aan zijn gezicht, dat hij bezorgd blijft nadenken. Daarna vraagt hij waar we zullen afspreken, bij Américain?-Ik heb gewonnen. Ik zal nog vele gevechten tegen haar winnen. Twaalf jaar huwelijk is lang.

Half maart wordt zijn echtscheiding uitgesproken. Hij gaat die dag naar de advocaat, ’s Middags komt hij zeer bleek, zeer neerslachtig thuis.

Wat is er in godsnaam? vraag ik. Heeft ze weer een rel geschopt ?

Erger, zegt hij. Ze heeft de echtscheiding ingetrokken en zal die veranderen in een scheiding van tafel en bed.

Haar hoogste troef is geen troef.

Nou en, vraag ik.

Nou en? We zullen niet kunnen trouwen. Ze zal ook na vijf jaar geen toestemming geven. Je kent haar. Als we kinderen krijgen, zullen het onechte kinderen zijn.

Er bestaan geen onechte kinderen, zeg ik, alleen echte. Voor mij maakt alles niets uit, er verandert niets. ONZE kinderen zullen zich nooit ‘onecht’ voelen, him eigen houding zal bepalen, hoe de maatschappij ze ontvangt...

Je praat makkelijk, zegt hij. De burgerman...

De burgerman ben jij nu, zeg ik.

Diep in mijn hart voel ik het als een verlossing, dat ik niet hoef te trouwen. We zijn gelukkig. Waarom moet dat geadministreerd worden?