De minnaars

trouw gebleven aan het idee, dat alles zuiver moet zijn, dat je geen compromis moet sluiten, om een maatschappij. De maatschappij van de dode beloning. Positie. Huis. Meubeltjes. De kritiek van de buren. Het verlies van je ‘image’.

De phoenix verrijst uit de as...

’s Morgens heeft hij repetitie. Hij staat zich te scheren, ik kijk er graag naar. Vele nachten van liefde eindigen in je leven met de zich scherende man, voor de spiegel. Scheerzeep, blank en smakelijk als goede slagroom. Een gezicht met opgetrokken ogen, de mond half open. Ogen, die scherp-kijkend in de spiegel staren, vanwege het vlijmscherpe mesje, daaronder komt de huid tevoorschijn, glad en smakelijk, om zo weer te kussen. Ik lig in bed, kijk ernaar, volg scheer na scheer. Weer later beluister ik tevreden, het zoemen van het elektrische scheerapparaat.

Hij trekt het confectiepakje aan. Dat kan niet meer, zeg ik. Na de repetitie gaan we een prachtig pak voor je kopen, of nog beter, je laat bij een eersteklas kleermaker een pak voor je maken. Of nog beter, je koopt dat pak en laat een pak aanmeten. Dan kan je dat ene pak voorlopig dragen. Hij draait zich om, kijkt me met klodders scheerzeep tussen neus en lippen aan. Weet je wel wat je zegt? vraagt hij. Weet je wel wat dat kost? Hij heeft een bezorgd burgermansgezicht. Afglans van het vorig huwelijk. Een boel geld, zeg ik. Je hèbt het toch? Goed dan,