De minnaars

zeten, hij heeft daar gedisciplineerde aanwijzingen gekregen, hoe hij leven moet, wat vrouwen zijn, wat slechte vrouwen zijn, wat een huwelijk is (vooral wat huwelijkstrouw is) wat geslachtsziekte is. Voor dit laatste heeft hij een heilig ontzag, toch heeft hij ook geleerd wat er aan te doen is. Dat compenseert wel. Hij is naar Duitsland gebracht in de oorlog, hij heeft er geleefd, heeft zich daarna heel nuchter geschikt in de hollandse fatsoenssfeer met het vaste voornemen om van zijn leven als man nog iets te maken, iets persoonlijks. Hij hecht zich op zijn wijze aan mij, ik ben het aanloopje, wat een prettige afwisseling is. Toch blijf ik diep in zijn hart een slechte vrouw, al weet hij niet precies hoe, want ik vraag niet om geld, niet om goed, noch om een huwelijk. Ook om mij hangt de straling van de Intellectueel, iets niet te vatten, maar wel bijzonder. Hij heeft een zoon, daar spreekt hij niet graag over met de slechte vrouw. Zijn seksuele leven is oninteressant voor mij, het vonkt niet, hij weet niets van het voorspel, daarom vraagt hij mij, hoe dat nu moet. Ik geef geen les, dat moet hij dan maar zelf uitvinden, inderdaad blijft hij na een poosje een paar maanden weg, komt terug, heeft schijnbaar les gehad, ik krijg een uitgebouwde, technisch verzorgde zoen als begroeting, als wij naast elkaar liggen roert hij met zijn handen in mijn lijf alsof hij eieren klutst. Het is er niet voor me. Hij klaagt, dat vrouwen soms zo vreemd doen, hij heeft weleens afspraken gemaakt, het kwam tot vrijen, de volgen