De minnaars

de dag kwam ze niet terug. Ook in Duitsland. Ik begrijp zelf niet wat er met hem is, hij elektriseert niet, hoewel hij om te zien bijzonder knap is en veelbelovend. Hij is wel eerlijk in zijn houding tegenover mij, hij heeft niet de behoefte om te liegen, hij is even eerlijk als ik tegenover hem. Dan is hij op een moment zeer geschokt, zijn vrouw gaat werken, ze heeft genoeg van het alledaagse gedoe in de huishouding, ze wordt typiste. Ze heeft haar lijk-werkzaamheden opgedoekt, de geraamten liggen in dozen op zolder, het broodmes wordt alleen voor het brood gebruikt, de stank is weggewaaid. Onder het voorwendsel dat het geld door haar verdiend gebruikt kan worden-Drims salaris is niet zo hoog-stemt hij toe, afgezien dat ze het toch wel gedaan zou hebben zonder zijn toestemming. Drim wordt een sleutelkind, net als zijn zoon, door zijn wisseldiensten moet hij af en toe zelf koken, zichzelf verzorgen, de huishouding verzorgen. Hij belt me op, hoe je rode kool maakt, hoe je erwtensoep maakt. Ze krijgen een auto, Drim doolt wat eenzaam in die auto door de stad, op zoek naar vrouwen, hij boeit ze niet, doolt verder, is gierig, heeft niets voor een vrouw over, geen bloemetje, geen kopje koffie. Hij leeft wel met de eigen vrouw, zoals hij zegt, kort, want ze moet de volgende dag weer vroeg op, voor haar werk. Ik vraag me af, als zo dikwijls, wat zo’n vrouw nu naast deze man in bed voelt, of ze verdriet heeft, iets mist, of tevreden is met de stand van zaken, een man (met pensioen