De minnaars

dementen en geschiet. Het was ook vervloekt vrij, je kon als de Duitsers de indruk hadden dat je gewoon je werk deed, lekker overal rondscharrelen, met mooie meiden, je ging huis in huis uit bij ze. Je was een ‘Ausländer’, dat was iets bijzonders, ze waren erg lief. Toch deed je er makkelijk afstand van, toen je weer terug kon gaan naar Holland, niks boven Holland, de hollandse vrouwen zijn fatsoenlijk, de buitenlandse vrouwen zijn eigenlijk sloeries, je hebt ze zo, iedere man heeft ze zo. Je was in de twintig, toen je in Holland terugkwam, de oorlog was voorbij, Holland valt een beetje tegen, het was in het buitenland toch wel heissa, je kan niet een heel leven van hoepelepoep, dus maar trouwen, je woninkje binnentrekken, proberen promotie te maken, dat betekent poen, vrouwen zijn dol op poen, zelf ben je het eigenlijk ook wel. Alles met elkaar wat eentonig, afijn, zo is het leven, we hebben het beter dan vroeger thuis. Van mijn vader herinner ik me, dat hij zich rotwerkte, voor een paar centen, fatsoenlijke mensen, ze hadden trouwens geen tijd om onfatsoenlijk te zijn. Wij werken ons ook wel rot, gevaarlijk, verantwoordelijk werk, maar alles wordt betaald, ook het overwerk. Wel is het nooit genoeg, de basis is te laag, het gaat te langzaam naar boven. We hebben een prima scholing gehad in dit bedrijf, in onze job wordt er aandacht aan ons besteed, medische controle, we hebben recht op pensioen, ook kans op een ongeluk. Je hebt voor je gevoel ergens een doel bereikt, je wordt