De minnaars

droomtoestand leven, op een bepaald moment, door een geluid, een omgeving, een lied, word je wakker, sta je midden in je eigen werkelijkheid. Moonlight Serenade kan mij laten huilen, nu nog, om het ogenblik daar, op die gracht...

Ik weet, dat ik mijn lichaam wel weer voelen zal, dat ik weer naar een man zal verlangen. Toch heb ik bij mijzelf nooit geconstateerd, dat ik verlang naar de man om de man. Dit blijft iets waarover ik dikwijls nog pieker. Ontwaakt het seksleven door een man? Of ontwaakt het seksleven en ben je dan gevoelig voor een man? Mij boeit, als ik een tijd geen man heb gehad, de gedachte: ik zou wel weer eens een man om mij heen willen. Een man van mij. Dan stel ik me het samenzijn voor, zoals ik indertijd verheugd was om de ontmoeting met Jantje, mijn eerste vriendje, toen aan zee. De man, die ik dan om me heen wil hebben, is niet een willekeurige vriend, en ik zal niet gaan zoeken. Hij moet naar mij toekomen als iets opvallends tussen andere mannen in. Ik neem de tijd, om op dat opvallende te wachten, ik heb geen haast, wel ben ik bereid. Ik heb altijd mannen om mij heen gehad, die mij begeerden, doch hoe graag zij ook wilden, ik ging er niet op in als ik ze niet aanvoelde als voor mij. Het bed om het bed heeft me nooit bezig gehouden, geloof ik. Het is eigenlijk zeer moeilijk te omschrijven, want ik ben wel eens met een man naar bed gegaan, omdat het ineens tussen ons vonkte, de volgende dag was het uit. Was dat bed om bed? Hoe