De minnaars

maken, doch binnen enkele dagen weer verbroken, tranen, huilerig beklag, vinnig verzet, en dat ook weer binnen enkele dagen vergeten, na een nieuwe ontmoeting. Met een naïeve gedachte, dat mijn aanwezigheid Freds homofilie zou verbergen, tegenover de dikwijls aanwezige ‘stillen’ van de zedenpolitie, dronk en ‘sjanste’ Fred, amuseerde ik mij, door gezellig vrouwelijke prietpraat met mijn manvriendinnen, tot we weer vertrokken naar de volgende bar, waar Fred op jacht ging naar nieuwe moeilijkheden, naar jongens, met een misdadig, geil smoel. Zijn tegenstrijdigheden waren eigenlijk nauwelijks te volgen. Terwijl hij bang was herkend te worden als homofiel, ging hij zover, dat als hij een nieuwe knaap aan zich wilde binden, officieel een huwelijksaanzoek deed bij de ouders van de jongen, in de meeste gevallen mensen uit een arbeidersgezin, die met de zaak inzaten, dat hun zoon anders was dan de anderen, zich daarom nerveus en onwennig stelden tegenover Fred, niet goed raad wetend met de ‘echte heer, een leraar nog wel’, die bij hen kwam en een soort officiële wending wilde geven aan de niet begrepen zijstappen van de zoon. De verzekering, dat de zoon bij eventueel overlijden van Fred een behoorlijke erfenis zou ontvangen, maakte veel goed. Ook de gedachte dat Fred een ‘heer’ was, maakte veel goed. Daar ik bekend was, werd ook ik aan de ouders voorgesteld, hij bereikte zijn effect, zij begonnen de geaardheid van hun zoon anders te zien. Als van die bekende en geleer