De minnaars

zamerhand moeilijker. Bezat ik fouten, zodat hij reden had voor verwijten ? Natuurlijk bezat ik die, ik vroeg hem, wat er toch was, hij gaf er geen antwoord op, werd kriegel en bits. Nu werd het een soort hol-huwelijk. Ik liep telkens weg, als het me te moeilijk werd, hij zocht me dan net zo lang, tot hij me weer vond. Een keer kwam ik hem tegen in de Kalverstraat, op zoek naar mij. Ik vluchtte Formosa, de lunchroom binnen en verdween naar beneden, naar de plee. Toen ik boven kwam zat hij voor de deur van de toiletten op me te wachten. Wij begonnen opnieuw, wel weer tegen mijn zin, doch, wij waren man en vrouw. Toch begreep ik niet erg goed, wat er met ons was, wat hij nou eigenlijk van mij wilde. Eens logeerden wij in een hotel, en gaf hij mij een paar zeer gevoelige klappen. Ik liep toen weg, en zat, ten einde raad bij Formosa, waar ik automatisch terecht gekomen was, aan een tafel, met twee blauwe ogen en een gezwollen wang. Toen kwam Donald binnen, een kunstschilder, een zeer begaafde, een zeer beroemde, waarmee ik, voor Aart een verhouding had gehad. Deze nam me, nadat hij mij gevraagd had, wat er was, mee naar Laren, naar zijn atelier, hij waste mijn gezicht, verzorgde mijn wonden, stopte me in bed. Ik bleef een paar weken bij hem. Had geen seksueel verkeer met hem, want daar stond mijn hoofd niet naar, ik was volkomen van de kaart. Toen ik mij weer beter voelde bracht Donald me naar Amsterdam terug. Ik werd weer gevonden door Aart, we gingen weer