De minnaars

Ik heb een bijzonder plezier in het verschijnsel leven, neem het de mensen kwalijk, als ze het voor mij bederven. Dat is mijn heel sterk, persoonlijk egoïsme. Om deze gevoelens ben ik weggelopen, na een uur, na een maand, na jaren. Om deze gevoelens zal ik blijven weglopen. Tenzij men mij lichamelijk dwingt. Ik ben bij Aart langer gebleven, dan ik eigenlijk wilde. Dit kwam door de oorlog. Ik voelde me onzeker, vanwege de dolgedraaide, niet te overziene omstandigheden.

Daarna kwam er een tijd, dat Aart alleen uitging, ook ’s avonds, als ik vrij was. Hierop reagerend, ging ook ik weer alleen weg. Ik trof hem dan wel eens in een bar, met een ander, terwijl ik ook een ander bij mij had. Dit nam hij mij uitermate kwalijk, hij had mij willen uitdagen, en werd uitgedaagd. Met het verschil, dat ik geen behoefte had uit te dagen, maar gewoon behoefte had niet alleen uit te gaan. Ik begon mijn sekslokkertjes te missen, want door mijn armoede, door mijn vlucht, bezat ik nauwelijks kleren, andere vrouwen leken be-geerlijker, verzorgder dan ik. Zelfs mijn handen waren verruwd, niet de zachte streelhanden, waar een man naar kan verlangen. Door het huishoudelijke werk. Eindelijk besloot ik weg te lopen, ik huurde een kamer in een pension, nam afscheid van mijn homovriend. Doch ik had buiten Aart gerekend, hij huurde een kamer in hetzelfde pension en stond ’s nachts in mijn kamer. Dan begon het weer, eerst was hij vriendelijk, dan werd hij weer lang