De minnaars

trouwen, van de groenhoedjes, maar de ambtenaren stoorden er zich niet aan. Nog sterker, ze hadden in mijn papieren gezien, dat ik twee onwettige kinderen had, en liepen me achterna roepend: ‘en de twee, en de twee?’ Ze namen mij tenslotte apart om mij te vragen, of Aart de twee niet kon echten. Maar dat kon hij niet, want hij was maar twaalf jaar ouder dan mijn oudste, twaalfjarige vaders worden blijkbaar niet erkend. Ik vond het allemaal niet erg, want de twee zaten veilig op kostschool, beschermd door katholieke vrienden. Herhaaldelijk waren Eric en ik er al op bezoek geweest, vreemd samenzijn, wat hij vaak door zijn nervositeit bedierf. Aan de twee kon dus niets gedaan worden door de fijne jongens, die in ambtelijke functie mijn huwelijk zo menselijk behandelden. Later zaten wij, het nieuwe echtpaar dus, en de twee getuigen bij de Rode Leeuw, en dronken koffie, die door de getuigen werd betaald. Want we bezaten geen cent. Aart was leraar, maar omdat deze niet gevraagd werden in die dagen, werkte hij als gouverneur in het Gooi, om een jongetje van rijke ouders les te geven. Zijn salaris was nihil. Bij mijn werkgever, de homovriend, hadden we op zolder twee kamers gekregen, we sliepen op matrassen op de grond, met de bedoeling in de loop van de tijden ons karig bezit te vermeerderen, en vooral Aart wilde een gewoon huis, gewone meubelen, ik geloof zelfs, dat hij van een bankstel droomde, want we worden vroeger of later allemaal kuddedieren. Voor hij mij leerde ken-