De minnaars

Wij trouwden een paar maanden later. Waarom weet ik niet. Waarschijnlijk omdat hij het wilde. Ik vond het volkomen overbodig. Ik vond het ook kleinzielig om star te weigeren. Niet trouwen is goed, trouwen kan natuurlijk ook wel. We gingen naar het stadhuis in lijn 25, want we hadden geen geld voor iets anders. Bovendien had ik geen behoefte aan iets anders. Mijn vader was óók sceptisch wat het huwelijk betreft. Hij zei altijd, met vierentwintig paarden rijden ze naar het stadhuis, later trachten ze zich los te trekken met honderd-vierentwintig paarden. Hij zei dit vaak en elke keer weer als wij op straat een bruidskoetsje tegenkwamen.

Toen we uit lijn 25 kwamen sneeuwde het. Onze getuigen stonden te wachten voor het stadhuis, een journalist, een bevriende advocate, die lesbisch is, en beeldschoon. De journalist is levenslang een vriend van mij gebleven, hij heeft mijn eerste huwelijk en verder alles meegemaakt. Hij verhapstukte graag vele vrouwen, maar tussen ons was nooit iets. Wat alleszins merkwaardig is, zo zie je, als het niet vonkt, brandt het niet. De maagdelijkste van ons was Arthur, Aart, die met mij trouwen wilde. We kwamen dus op het stadhuis, en dat was een sensatie, want de ambtenaren herkenden mij als de bekende actrice. In feite mochten Aart en ik niet