De minnaars

ongewassen haren, zwetende lijven. Er is geen zeep, er is geen parfum, er is geen bed. Wij weten nauwelijks wie we zijn. We willen het ook niet weten. We weten inniger dan anderen wie we zijn. Je hoort het begerig jagen van de adem, je ziet het als in hemelse dans sidderen van de lijven. Het duurt allemaal niet zo lang als in het bed dat ik verliet. Er w^Tordt niet veel ingeleid met tedere gebaren, we zijn niet esthetisch en onze coïtus is niet de razernij van tot waanzin opgezwiepte gevoelszenuwen. Het is de meest primitieve coïtus van de natuur, het is de coïtus van de honden, en de sidderende, secondenvleugelslag van vogels. Het is hartstocht en ook weer niet. Want je zoekt in elkaar het verbreken van de eenzaamheid, die je opgedrongen is door een stel dwazen, die duizendmaal meer dan wij zijn in aantal, die een klein, zeer weerloos, zeer makkelijk te ontwrichten landje binnenvielen, waarbij ze zich overwinnaars voelen. Overwinnaars? Een landje: stukje groen-met-slootstreep, stukje groen-met-sloot-streep, koe, nog een koe, huisje, slootje, boompje, daarop woest een bom, veel heb je hier niet nodig, je bent er zo overheen, dan krijg je die gele bergen, of heuvels, of ze noemen het duinen, met helm, wat prikkeldraad wat we met een knopenhaak optillen. Ze tillen het landje op met een knopenhaak. Ferme jongens, stoere knapen, groene helmpjes, de hollandse genever, fein Mensch, in einer holländische Kneipe, Also dieser Bois, grossartig, Mensch, den nimm ich mir mit für Mutti ! Je zoekt in elkaar