De minnaars

kwaaltjes, wat reumatiek, zijn ogen werden slechter, hij kreeg in zijn mond een prothese. Vooral dit laatste maakte hem neerslachtig, overdreven neerslachtig, alsof hiermee een deel van zijn leven was afgesloten, en hij maakte zijn tandarts dol door het onverbiddelijk eisen van een natuurgetrouwe weergave van zijn inderdaad oorspronkelijk mooie, heel mooie gebit. De glamour was in gevaar, de waardebepaling van elke acteur. Althans zeker van degenen die de ideale minnaar spelen. Erger was, dat zijn humeur verslechterde, dat hij ongedurig en onredelijk werd, wat in die mate verergerde, dat hij thuis ondragelijk was op sommige momenten, zodat ik zelfs blij werd, als hij niet thuis was. Dat werd bovendien mijn eerste bevrijding, want toen begon ik te merken, dat ik minder horig werd. Ik kon dus ook nog mijzelf zijn, leven voor mijzelf. Toch miste ik mijn horigheid, als iets, wat bijzonder kostbaar was geweest. Tegenover hem werd ik wat koeler, dat voelde hij, dus werd hij nog moeilijker, hij ging me op kinderachtige wijze betuttelen om kleinigheden, beknibbelde op geld, hoewel ik zelf fiks bijverdiende, ook over de opvoeding van de kinderen hadden we onenigheid. In bed werd ik voor hem een vorm van onanie, want hij deed zijn best zich op te winden, hij bedacht allerlei, kocht seksfoto’s, las pornografische boeken. Hij werd zo langzamerhand impotent, de mankracht begaf hem met zijn zwakke lichaam vrij vroeg, hij had veel gemind en laaiend geleefd. Ik zag alles gebeuren,