De minnaars

vocht om hem te binden aan mijn lichaam, ik sprak met onze arts. Hoe meer ons seksleven uit elkaar groeide, hoe onverschilliger wij voor elkaar werden. Wij kwamen in het stadium, dat wij elkaar kritisch gingen bezien zonder extase van de seksglans. Ik ging hem een nurks vinden, hij vond mij een weelderige juffrouw, bezield van extreme wensen als te willen leven in puurheid waar het de liefde betreft, en onverbiddelijk, waar het de kunst betrof. Hij sprak met mij over mijn ‘ideale vordering’, wat hij als uitspraak in een stuk van Ibsen had ontdekt, ik wist, dat hij gelijk had, doch ik was zo opgevoed, ik was altijd zo geweest. Vroeger had hij er vreugde om gehad. Wat we ook zeiden of deden, we raakten hoe langer hoe meer uit elkaar. Toch had ik een prettig thuis, ik had nu een huishoudster, we hadden geld, we hadden fijne kinderen. Maar alles werd om ons heen afgebrokkeld, we deden het zelf en konden het niet meer laten. Ik ben vijf keer van hem weggegaan, met de kinderen, en vijf maal teruggekomen. Dan ging het een paar weken goed en dan begon het weer. Drie jaar heb ik in zijn armen gelegen, terwijl hij mij wel koesterde, maar niet bevredigde. Ik lag naar de elektrische klok te kijken, de wijzers jaagden door de nacht heen, en ik sliep niet. De kinderen wisten uiteraard hiervan niets, maar ontmoetten overdag een melancholieke moeder en een bitse, ongemakkelijke vader.

Onze slaapkamer rook naar Chanel, kostbare zeep,