De minnaars

german, die iets van natuur boven het dressoir wil hangen. Hans raakte in een roes van liefhebben, werken, zag er tamelijk daas uit, als hij aan het ontbijt kwam. Hij bewonderde de spitsmuis in hoge mate. Was ze brutaal, dan vond hij haar revolutionair. Deed ze hooghartig, dan zei hij, dat meisje heeft niveau, snap je, betuttelde ze hem, dan zei hij : dat meisje, weet wat ze wil, weet je, en dat heeft een kunstenaar nodig. Hij begon zichzelf vóór alles kunstenaar te vinden, omdat hij dat image imposant vond tegenover de spitsmuis. Mijn andere broer en ik lagen thuis soms flauw om de rol die Hans ging spelen. Vlotte dasjes, kiene kostuums, lakschoenen, hij begon zelfs wat gemaniëreerd te spreken, je merkte, ze was hem aan het op voeden naar de nette kant, de heer, de geschaafde burger met het onaantastbare fatsoensbegrip. Dat hij schilderde interesseerde haar niet zo. Dat merkte Hans niet, want hij zag over haar heen. Wat haar interesseerde was, dat hij Leraar was, aan de hbs, daar zat pensioen aan vast, dan kon je die flauwe kul van dat geschilder best incalculeren, later haal ik dat er wel uit. Zo leefden ze een tijd lang langs elkaar heen, alleen wat de geldzaken betreft waren ze het eens. Hij spaarde voor de uitzet en de meubels, wat zij deed, weet ik niet. Hans dacht, er moet iets groots gebeuren, iets waarmee ik in één slag in haar ogen als satelliet omhoog in het heelal verrijs. Een komeet, met een lichtende staart die fonkelend langs ons huwelijksbed zal strijken, tot meerdere