De minnaars

boven, voor onze deur, halfdonker, dweilen. Eric biedt me weleens aan te helpen. Godbetert, Romeo. Het past niet bij hem. Het past niet bij een man. De grondwerker rommelt in de grond, de machinist zit op zijn loc, de acteur glamourt achter het voetlicht. De image is afgerond en mannelijk. Zet ze met een emmer en een dweil bij de Heilige, Hollandse trap en het worden zielige buk-buigertjes met slappe spieren. Dat vervloekte burgermansleven van de hollandse kunstenaar, moppert Eric. Hij is als jonge kerel naar Duitsland gegaan en zou bruggenbouwer worden. Hij werkte er bij de Flender A.G., ging later naar de toneelschool in Düsseldorf, was een leerling van de grote duitse actrice Luise Dumont. Hij kent het duitse kunstenaarsleven, zoals ik het uit mijn kinderjaren ook kende, in Berlijn. Van heel grote stijl, met buitenhuizen, auto’s, grote flats. Zo ook in Parijs. In Engeland. Als je er bent, ben je er. Het volk is om je heen, je bent van hen, ze laten je niet vallen. In Holland hang je af van de minzaamheid van Louis B., van een glimlach van Jolante. Zetten dezen je in de ijskast, dan is er nauwelijks binding met je culturele aanbidders. In Engeland prevelt de arbeider over Shakespeare, haalt teksten op, speelt je iets voor uit een herinnering. In Duitsland, Mensch, dieser Kleist, dieser Schiller, en zoals dat gespeeld wordt door die Lehmann, die zet je wat voor! Wij, hollandse acteurs zijn glamour-proletariaat, zelfs Louis B., die toch heel wat aan ons en de bevolking in de zaal ver