Ghetto

— nee dat is mijn schuld geweest.... ’k Zei je vanmorgen, gister, eergister, telkens — dat ’k geen jóód ben — je voelde ’t niet. ’k Zei: ’t wordt lichter — je voelde ’t niet. ’k Zei: ’n nieuwe tijd breekt aan — je voelde ’t niet. ’kZei: houen is niet genoeg, Rose — je voelde ’t niet. Je heb hier

— (wijst de plek op den grond) hiér gestaan — met je meineedige vingers, om in ’n ander ghetto, dat ik ontloopen was, te komen — terwijl ’k zoo dikwijls met je gesproken had — je voelde’t niet. Je voelde niets, niets, niets! (een stilte), ’t Is uit. ’k Kan je niet zeggen wat ’n pijn me dat doet — ’t is uit....

Rose. Uit? Uit? Doe jij dan anders dan degeen

waarop je scheldt? Schop je me niet op dezelfde manier weg? (onstuimig).... Is ’t ’n — ’n komedie

— ’n komedie voor Rebecca — afgehandeld met de rabbijn, terwijl ik ’t huis uit was?....

Rafaël. Ga zoo niet door, toe____

Rose. O, ’t gekonkel achter me rug — de gemeenheid om van me af te kommen — terwijl ik zottin me op wou offeren — hou je mond! — ’k geloof je toch niet, jij met je prachtige verhalen, je listige leugens, jij....

Rafaël Jij jood (een stilte).

Rose (snikkend). Dat heb ’k niet gezegd — dat zeg

jij.....

108