Kamertjeszonde

‘Nee. Ik zing niet meer.’ ^cZo. Zo.’

Een oude stilte van volkomen uitgesprokenheid, van elkaar niks meer te zeggen hebben.

‘Drink je een bittertje, Jan ?’

^cJa, een bittertje wil ik wel. Eentje maar. Anders verzuim ik me trein.’ ‘Ome Jan! Ome Jamde!’

‘Ja, Ka.’

‘Kom u es hier.’

‘Wat is er dan?’

‘Gau weer weg?’ ^cStrakkies.’

^cHeb u me speelgoed al gezien!’

‘Nee. - Laat me je speelgoed es kijke.’

^cDa’s me keuken - en dat benne me poppe-enne dat is een winkel-enne dat is een sevies - enne dat is een piénpien - daar mot u an draaie - kijk zó - hoor u ? - Mooi hè ?’

‘En van wie heb je dat allemaal ?’

‘Van me ome.’

‘Nou da’s een góéie ome.’

‘Waar ga u strakkies na toe?’

‘Naar De Haag.’

‘Hier staatje bittertje, Jan.’

‘Nou proost. Proost meneer en op de aangename kennismaking.’ ‘Danku.’

‘En kom jij niet es over naar De Haag, Georgine, as het kind beter is ?’

‘Ze is nog niet beter.’

‘Kwestie van een paar dage. - Als ik erover te zegge had, liet ik haaf opstaan. Je maakt kindere ziek met ze in bed te late legge.’

‘De dokter zal het toch wel wete.’

‘Ach wat. Dokters wete niks. Die raaie net zo goed.’

‘Da’s gekheid - een dokter weet er toch altijd meer van dan jij of ik.’

‘Dat zit nog. Wat weten ze van je? Niks. Als je dood mot, mót je dood. Laat daar een dokter maar es tegen opkomme.’

‘Nou ja. Dood. Jij komt ook met zulke grote woorde. Maar heb jij maar es kiespijn.’

‘Dan steek ik een pruimpie tabak in me mond en hou me cente in me zak. O zo. Kip ik heb je.’

‘Dat zou ik wel eens wille zien. Je heb mooi prate nou je gezond ben.’ ‘Nou an me lijf geen onkoste. Ik zou je blaze. Wat u meneer? Geloof u an

319