Kamertjeszonde

‘Wat is dat... Nou maar, wat is dat nou!... Neem me niet kwalijk... Wel godverdomme... Kom nou, godverdomme kerel, wat is er?⁵ ‘Niks. Niks. La-me maar stil liggen.⁵ ‘Wil ik de dokter laten kommen ?⁵

Nee schudde hij en ik drong niet verder aan, dekte de tafel met een schone Telegraaf waste één van de stapel vuile bordjes in de keuken, zette water op het stel, stak de lamp in de kamer aan, veegde de vloer, deed precies als een vrouw met kleine attente zorgjes voor de jongen op de canapé.

‘Je ontbijt staat klaar.⁵

Hij ging opzitten, keek de kamer rond, die er voor ons doen gezellig-op-geruimd uitzag, keek naar zijn ontbijt, zakte weer terug op het kussen met hortende snikken, uithuilend zonder een woord erbij te zeggen. Verlegen scharrelde ik aan de dingen op mijn schrijftafel. Een man die huilt is een lamentabel ding en het maakt me wanhopig-melancholiek.

‘Wat is d⁵r dan, Scherp ? Toe nou.⁵ ‘La-me maar gaan. La-me maar gaan.⁵

Stil bleef ik bladeren in een boek, tot zijn snikken bedaarde. Toen zei ik héél zeker:

‘Uit met Trees, nietwaar?⁵ ‘^Ja*’

lk bladerde verder. Een weer opkomende grote stroming van sympathie was in de kamer. Al de oude voorwerpen, de stoelen met hoge leuningen, de tafel, het bruime vloerkleed, de schilderijen lijnden vriendelijk in het wéér dagende goede gevoel voor elkaar. Het was een ogenblik van tére gevoeligheid, waaraan alles deel had, zo het er onbewogen én juist in die houding stond. Abrupt hield hij op met snikken, ging naar de keuken, waste zich onder de waterleiding. Met het haar in plakkende kleefriem-pjes kwam hij terug, begon te ontbijten.

‘Hoe gaat het met Georgine?⁵ vroeg hij na een rust.

‘Goed.⁵

‘Waar wone jullie ook weer?⁵

‘Zie je - hoe xiix onze verhouding geworden is, dat je dat nog niet weet.⁵

‘Dat zal nóu wel anders worden.⁵

‘Wat had je eigenlijk tegen me al die tijd ?⁵

‘Niks.⁵

‘Ik heb me verbeeld...⁵ ‘Onzin.⁵

‘Zoveel te beter.⁵ Een poosje stilte.

217