Kamertjeszonde

‘Nee niks...⁵

‘Wat een jammer dat ik haar een nieuw lint heb gegeve,⁵ zei Georgine... ‘van vijftien stuiver de el... Wat zit jij nou nog met die knikkers te spelen Ka ? Van wie zijn die knikkers ?⁵ ‘Van Kosie Thomas...⁵

‘Weg met die knikkers van Kosie!⁵ schreeuwde driftig Georgine, ruw de knikkers van de tafel smijtend. Als zwaar hagelgekletter striemden ze neer op de grond.

‘Nou-ou...⁵ zei Ka huilerig-verschrikt.

‘As je gaat hüile!... Pas op hoor!⁵

De zwarte koffer stond naast de grote mand die Karel aan het sluiten was met een dik pluistouw. Op de zwarte koffer lag een reisdeken met twee hoededozen. Dat was alles.

‘Wat nou ?⁵

‘Nou laten we het hele boeltje hier staan en gaan kamers zoeken.⁵ Van benee klonk met snerper lawaai het gegil.

‘En als we er geen vinden...⁵

‘We vinden er een,⁵ zei ik, kalmerend.

‘Zal ik me hoed opzetten ?⁵

‘Ja?’

‘Kaatje, klee je an.⁵ ‘Gaan we uit, mamma?⁵

‘En als ik nou tegen een uur of vijf een kruier zend - dan let jij wel op Karel, dat alles meegaat. Zie je: met de paraplu mee zés stuks.⁵ ‘Ja.⁵

‘Jij blijft zeker thuis ?⁵ ‘Ja, ik ga nog wat werken.⁵ ‘D& g.⁵

‘Veel succes. Geef an de kruier het adres mee, dan kom ik je van avond opzoeken.⁵

Georgine en Kaatje gingen de trap af - even keerde ik me om bij de deur, zag de doodse wanorde, de tafel met de drie borden, de boterham met één hap, het sneetje met kaas, de linnenkast met openstaande deuren, een vuile handdoek, proppen papier en knikkers op de grond, de holle, lege bloemetjeswanden, stoelen met servetten over de leuningen, de zwarte geeuwende alkoof met wit geschemer van kannen en een half volle po en de wit-ziltig triestige reflectie van het zwanendons der najaarslucht op de kleine stapel naast de tafel, op de zwarte koffer met de grauwe initialen G.C., op de mand met het pluistouw, op de reisdeken, de

207