Kamertjeszonde

‘Nou, ik ga niet meer naar Dirk en naar zulke fuifjes.’ ^cBen je dan kwaad met hem ?’ vraagt hij weer.

‘Helemaal niet. Ik mag Dirk. Maar ik heb genoeg van dat soort avonde... En jij Georgine ?’

Over de strakke witheid der tafel, onder het licht van de lamp kijkt ze me aan.

‘Ik? Ik maal er helemaal niet om. Als ik me eigen boeltje heb kun je me Duif en Guus en Trees gestolen krijge. Zo gezellig gezeten als nou heb ik in jaren niet. Vin je dat óóit bij die mense ?’

‘Ik denk dat ik voortaan thuis blijf’s avonds,’ zeg ik. ‘Het is hier best uit te houen. Daar zal ik een tafel zetten, bij het raam en een lamp van thuis meebrengen en dan blijf ik rustig werken.’

‘Denk je dat jij dat uithoudt ?’ lacht Karel. ‘Die nachtpit wil thuisblijve!... Over een paar weke zie ik jullie wéér in de koffiehuize, komme jullie wéér bij Guus en Dirk!’

‘Jawél!’ zeg ik rustig.

‘Verwed je ook zes kistjes ?’

‘Drie dozijn als je wil.’

‘Nee, doen maar zes.’

‘Goed - als je mij en Georgine ziet boemelen - versta je: bóémelen avond aan avond - dan neem ik zes kistjes.’

‘Ik maak zaken!’ lacht Karel. ‘Da’s twaalfhonderd sigaren in twee dagen. - Zo’n nachtpit heeft het lef om te wedde!’

‘Mamma mag ik nog een beetje saus ?’ vraagt Kaatje, heel zachtjes.

‘Zit je lekker, snoet, met je beentje tegen me an ?’ vraag ik. Ik hou van het kind.

‘Nou-ou! Ik heb het hier wat goed, hé mamma?’

‘Geef me es een zoen.’

De glimmende boterlipjes houdt ze op en ik zoen haar.

‘Wat hè-je vandaag gedaan ?’

‘Ik heb mamma gehollepe, niewaar mamma?’

‘Zo. Je ben een knappe meid, hoor.’

‘En ik heb met Kosie gespeeld.³ ‘Wieis Kosie?’

‘Nou-ou, da’s Kosie Thomas. Die is niet zo ondeugend als Pietje Bok, wel mamma?’

‘Nee, da’s een zoete jonge.’

‘En wat hebbe jullie gespeeld ?’

‘Nou-ou van alles.’

‘Volgende week ga je naar school, hoor!’

194