Kamertjeszonde

^cNee - nu niet Alf.⁵

^cAn je man moet je dlles zeggen - anders krijg je nooit een huwelijk. - Wie was de... éérste?⁵ ‘Nee... nee, lieve Alf.⁵

‘Ik vraag niet uit nieuwsgierigheid - God nee! - en ik zal niet vreemd opkijken - al zeg je me de ergste dingen, ik hecht er niét aan; ik hecht er niéts aan - maar ik zou het je nooit vergeven als je nu maar éven liegen kon. - Met alles te zeggen maak je schoon schip, met te verzwijgen blijf je, wór je gevallen vrouw. Nou kindje?⁵ ‘Ach God, het is zo moeilijk...⁵

‘Zet niet een gezicht als de boetende Magdalena, lieve vrouw. Ik hou niet van boetende zondaars. Magdalena vin ik een schdap... Zeg nou alles.⁵ ‘Alles?⁵

‘Alles, als ik dlles weet, is het geen schande meer voor jou, kun je me altijd in de ogen zien - ben je volkomen, voor-goed éérbare vrouw geworden. Mijn fantasie van God is zo volkomen anders dan die van heel-brave lui. Voor God eerbaar kun je nu worden! Voel je dat ?⁵ ‘Ik voel dat jij goed ben... lieve jongen.⁵

Met de natte ogen bleef ze me aankijken, de minste uitdrukking in de mijne bespiedend, oog in oog, soms even ophoudend, met een angst dat ik iets zeggen zou, soms aarzelend, schipperend met wóórden om te verzachten ofte verbergen.

‘Ik ben niet altijd zo geweest, Alf... Als jong meisje was ik fatsoenlijk - op mijn woord van waarachtig - vraag dat maar an m⁵n moeder... En ik ben toch wel in verleiding geweest... - Kijk me nu maar niet zo constant an! Toe! - Je mot de mense in België kenne... we reisden toen... me vader, me moeder, me broer en ik - hoe lang is dat wel geleje ?... een jaar of vijf na de Frans-Duitse oorlog... ik herinner me nog best hoe Metz er uitzag... Als kind van twalef jaar keke de manne al naar me... Ik herinner me in Antwerpen - daar had ik gezonge, toen d⁵r een heer naar me toekwam, die me tien franke beloofde as ik effen met hem meeging achter de deur - om wat te doen ? zei ik - Nou dat zal je wel zien zei die - ik zal het effen an me moeder zegge dat ik mee ga zei ik en toen was die al weg. Je kan be-grijpe hoe woedend me vader was. - Een andere keer, o, het zijn zulke vuilike, zulke schobbers in België, bood er een tweehonderd franke an me moeder en dan zou die me broer ook een goeie opvoeding geve... Is me moeder dan geen brave vrouw, hé, dat ze met al d⁵r armoe al die schooiers van me lijf het gehoue. As kind begreep ik er niks van. - Eens heb ik de artieste zo doen lache, toen d⁵r een vroeg of ik al wist hóé de kin

159