Kamertjeszonde

andouwen. - Nou trekt ze d⁵r dij weg. - Hè, wat haatdragend, - nog es andouwen - even d’r kriewelen, onder d’r voet...

‘Nou! Begin je weer, sar!⁵

‘Kom laten we elkaar maar weer afzoenen.⁵

‘Nee.⁵

‘Toe, nou, Mol⁵ - en de lippen plakken op elkaar, met een zacht gestoot van adems, met een licht gekietel van pluimhaar over mijn voorhoofd. ‘Als wie ben ik zo opvliegend?⁵ zeg ik dan, hou haar vast in mijn armen. ‘Als niemand.⁵ ‘Jok nou niet.⁵ ‘Ik jok niet.⁵

‘Denk je nog wel eens aan andere mannen.⁵ ‘Zeg, ben je...⁵

‘Nou ja... We leven al veertien dagen als man en vrouw... waarom zou je

me niet dlles zeggen ?⁵

‘Watte?⁵

‘Van vroeger.⁵

‘Dat weetje.⁵

‘Nee, dat weet ik niet.⁵

‘Van me man heb ik je verteld.⁵

‘Jawel.⁵

‘Wat wil je dan nog van me.⁵ ‘Niks.⁵

‘Geloof je dat ik...⁵

‘Ik geloof niks. Ik vraag.⁵

‘Wat kan ⁵t jou schele.⁵

‘Van me vróuw wil ik alles weten.⁵

‘Van je vrouw ? Hou me maar voor de gek. Ik voel wel dat ik hier leg als...

als een hoer.⁵

‘Georgine!⁵

‘Denk je dat ik het niet méér voel dan ik het zegge kan, wat ik ben, nou ik hier mag zijn om een caprice bij een vrijgezel.⁵ ‘Wil je je mond houen!⁵

‘Denk je dat het niet schrikkelijk voor me is... als ik erover nadenk... dat ik een gevallen vrouw ben... een gewone hóér!... Gotogot... Wat is dat geméén van je!⁵

Haar hete tranen glijden met stotende glijdinkjes over de haren van mijn borst; elk van haar snikjes schokt tegen de warmte van mijn lichaam. ‘Kom, snoetje.⁵

‘Niks begrijpen jullie. Niks! Ik schaam me dood op je stoep, als de buren

157