Droompaard en andere Falklandjes

De pijp

Wij hadden over ziekelijke hardnekkigheid gesproken, over het verval van karakter, dat van brede frisheid tot grutterige stijf koppigheid verwordt - toen Hans, z’n baard bestrijkend, het woord nam: ‘Ja,⁵ zei hij: ^c,t is tegenwoordig ’n mal gedoe met wilskracht, energie en hoe de dingen meer heten. In plaats van karakter krijg je ⁵n uiterlijke parodie - boter en margarine - koekoek één zang. Vroeger werd de energie in ⁵n mens tot ⁵n daad, vroeger was het gebaar dikwijls verrassend en in harmonie met de koele ruigheid van een periode - vandaag concentreren ze d’r potentia op beuzelzaakjes, zie je mensen d’r leven vergallen door quasi-wilskracht op quasi-gewichtig-heden, zie je groteske wilsverspilling aan onthouding van dit of dat, zie je mensen begraven met prachtig-humani-taire stokpaardjes - ja, ja — vroéger was ’n krakter ’n karakter, en thans mijne vrienden, is het overvoldoende als je peuterig je nek weigert te buigen voor ’n bagatel, voor ’n krenterigheid, ’n chimère - of je hart toont of geen hart, warmte of kilheid, ’t is bijzaak. Onze tijd is zo gelardeerd van onbenulligheid, dat ’n man die ’n grofheid, onnozelheid of stommiteit góéd volhoudt, consequent volhoudt, met waardigheid volhoudt, allicht het denkbeeld verwekt dat-ie “karakter” heeft, dat ’r iets oud-romeins in ⁵m zit. ’k Heb eens ’n man en ’n vrouw gekend - ze hadden ’n half dozijn kinderen - en die spraken ’n jaar lang niet met mekaar in ’t zélfde huis, want de vrouw had de man beledigd of omgekeerd en nou toonden ze allebei wat ’n zot willetje ze bezaten. De familie sprak van karakter. ’k Heb ’ns ’n vriend naar Indië zien vertrekken, zonder ’t meisje waarvan-ie hield gedag te zeggen, om ’n nonsens, om ’n kibbelarij. In elk geval, hij heeft karakter getoond, zeien ze allemaal. En zo regent ⁵t om je heen van klein, minderwaardig gedoe, dat de schijn heeft iets te zijn, maar in de ware eerlijke grond gruwelijk-mal, benauwend, har

i₇8