Droompaard en andere Falklandjes

Je kunt dit niet deugdlijk noch litérair schetsen voor alle theetafels. ’k Geef ’t te doen om gaaf en compleet de man te tekenen, de man-van-de-waarzegsters-tent. Dat gaat niet zo vluchtig. Als je ontbeet, zag je ’m vóór ’t hotel bezig, aanroepend boeren en boerinnen, geheimzinnig fluist-rend, lokkend, vleiend. Als je ’t smakelijk tweede ontbijt gebruikte zag je z’n harde Uilenspiegel-kop met de verwaaide vóórharen in de menigte. Als je dineerde, zag je ⁵m spieden, zoeken, praten, roepen, beweren. En ’s avonds, grauw en vuil, in het licht der koperen petroleumlamp zag je ⁵m, z’n arm leggend door de arm van ’n boer, ernstig redeneren met ’n dienstmeid. Lopend vrat-ie z’n droge boterham. En ’s nachts sliep-ie bij de waarzegster in de tent op de keien. Die mensen hebben geen veldbedden, geen picnic-gereedschap. D’r waarzeggersdromen dromen ze in ’t tochtig zeilen hok en trekken zo voort van de ene kermis naar de andre, van Heerenveen naar Leeuwarden, van Leeuwarden naar Leiden, van Leiden naar Utrecht...

Dan schieten me beedlende kindren te binnen, kinderen met marmotten, kinderen die centen verdienen omdat d’r ruggegraat zó gebroken is, dat ze op kikkers gelijken. - En meisjes, van zes, zeven jaar, ’s nachts liedjes zingend voor mensen die wafelen en beignets eten. - En de zwangere vrouw die niet zingt, niet praat - alleen d’r hand uitsteekt in de snelheid van lampen en licht. - En de staatkunstenmakers - zo pittoresk op ’n stuk oud tapijt, op de keien. — En ’t eentonig getik der electriceermachines.

- En ’t andere hete, angstig geroep, gekijk of ’r geen klanten kommen om zich te laten photographeren of om stukkies gekookte pens te kopen of om zuur te prikken of om ’t hoofd van Joe Chamberlain te zien...

Tussen deze taai-hard werkende, zich uitslovende, op ’n beetje negotie drijvende, van droog brood levende, op stenen slapende mensen, beweegt zich de kinder-uitgelaten-heid en het grote-mensen-plezier.

176