Droompaard en andere Falklandjes

‘Nee/ zei hij, z’n oude pruike-hoofdje ernstig schuddend: ‘ik zeg niks.’

‘Nou, as ik ’t zeggen mag — dan doe je idioot! Is ^Jt zo’n moeite om Bredé of Vorsterman of ’n ander iets te laten merken?’

Hij schudde ’t hoofd. As anderen ’t zo deeën, mosten ze ’t zelf weten. Hij dee ’t niét. Hij was van ⁹n ander soort dan de tegenwoordige klerken, die om ⁵t half jaar bij ’n andere patroon waren, ’t Had geen houding ^yt uit te lokken. Dat was niet fatsoenlijk.

De rookbuilen ploften z’n genepen mondje uit, dat smakte en beet. Z’n wenkbrauwen gromden - rimpels spanden van z’n ooghoeken naar ’t pruikje met z’n bizarre randing van mollig grijs en pluizig zilverwit. Z’n heel ouderwets, scherp oude-heer-gezichtj e snauwde de moog-lijkheid af van ’t zelf in herinnering brengen, van ’t zélf praten over de dag, de naderende gapende dag, de dag die als vreemde verheuging in de woestenij van dorre, machinale plichtdagen was genaderd, nu een zwarte lustloze dreiging leek — als de Firma niks dee...

Toen had Jans, die in geen jaren ’n pen in ’r handen had gehouen, de listige gedachte, ’n briefkaart te schrijven, ’n anonieme briefkaart. Drie had ze ’r verschreven, drie met andere aanloopjes. De laatste zwaar van inkthalen had betoogd: ‘Mijnheer, ik deel U mede dat i Augustus de heer Alexander de Haan vijftig jaar bij U in betrekking is, doch daar ik ongenoemd wens te blijven teken ik niet.’ De hele nacht had ze wakker gelegen, angstig door ’r durf - en ’s morgens, toen ze melk ging halen en ’m op de bus wou doen was ze teruggeschrikt van de brutaliteit — want dan wier vader natuurlijk bij de Firma binnen geroepen, zouen ze ’m de briefkaart laten zien en vragen of ’t waar was, en al kreeg-ie dan nóg zo’n boel — haar handschrift op de briefkaart zou die herkennen en ⁵t ⁵r met zijn ideeën nooit vergeven.

⁵t Most z’n beloop hebben.

154