Droompaard en andere Falklandjes

ei. Elk boterhammetjes met rookvlees. Elk ⁵n schijfie Leidse na. Toen stopte ze z’n nieuwe goudse pijp, de pijp die bruiloftachtig-lollig dee van groen en blommen, en toen ging ze voor ⁵t raam d’r voorproefje thee slurpen, luisterend naar z’n geloop en geplas. Nou wies-die z’n hoofd. Nou spoelde-die z’n tanden. Lieve God — ze kreeg ’r tranen van in d’r ogen. Zo’n frisse ouwe man, ’n man van zeven en zestig die nog zo opgewekt was, zo proper en precies. En ’t belabberd idee, dat ze misschien met d’r tweetjes alléén zouen feesten, dat de firma ’t vergat... Toen-die ’r vijf en twintig jaar was, had niemand ’t opgelet, had geen kip ⁵r over gesproken, was-ie stil thuis gekomen, verwon-derd-mopperend dat ’t toch wel ’n felicitatie waard was geweest. Maar hoe gaat ’t, Jans, had-ie geredeneerd: as jongen van zeventien ben ⁵k ’r gekommen en och in de za-ken-drukte kan je van ’n patroon niet verlangen, dat-ie ’n datum in z’n hóófd heeft. Dat zit nog, vader, had zij gezegd : in jouw plaats had ’k gezeid: meneer, van de week ben ’k vijf en twintig jaar an de zaak verbonden. Nee, had-ie rustig dampend geantwoord: dat kan je zélf niet zeggen, dat mag-ie zelf niet doen - da’s gewoon vragen om ’n cadeau.

Nou waren ’r wéér vijf en twintig jaar verlopen.

Vijftig jaar. ⁵t Was zo makkelijk te zeggen. Vijftig jaar lang zonder één dag ziekte of vacantie — ’s morgens negen uur present en zes uur ⁵s middags gedaan, as ’r geen avondwerk was. Vijftig jaar lang de boeken bijhouden - in ’t begin bijna alleen, nou met z’n twintigen, zó as de zaak was vooruitgegaan. Vijftig jaar op ’t zelfde salaris met dezelfde nieuwjaarsfooi. Vijftig jaar arbeid als ’n automaat, de maandbalansen, de controles, de ouwe rekeningen, de ouwe hoofden. Vijftig jaar over de lessenaar gebogen, met uitzicht op ^st klimop van ’t binnenplaatsje. En niks in die jaren veranderd, dan dat de oude patroon dood was gegaan en de zoon z’n vader opgevolgd. Vijftig jaar - toen ie op ’t kantoor kwam, was-ie ’n blonde krulkop, onge

152