Droompaard en andere Falklandjes

Sem, goed-gedresseerd, gehoorzaam-rijp ventje, v/ist wat ma wou zeggen, wist ’t van ouds. Ma kon niet bij *r bottines kommen. Zónder hem zou ma met ’r bottines an naar bed kunnen gaan, omdat pa te lui was en Roosje geen kracht genoeg iri ’r vingers had, om ma’s stijf-zuigende bottines van de immer-uitzettende voeten te trekken. Sem-mie, de handen nog zwart van ’t poken en cokes-geschep, - ’t ging in één moeite door - zette zich schrap met één voet op de grond en de armen achterwaarts om de stoelleuning - de bottine kraakte - Semmie werd rood, ma bibberde - toen, met een ploffende zucht alsof ’t laatst restant je lucht een fietsband ontspoot, klukte de bottine van ma’s ópcancanerende voet. Zo geschiedde ⁵t met de andre bottine.

^£Hè! zei ma, de handen schurkend over de plek waar ’t corset z’n groefjes gesneden had: ‘hè, wat ’n opluchting -daar klee je je voor an! Da’s me éérste lekkere zitje vanavond. Hij met z’n Monnewanne, z’n Monne-wanne. Nou ben je na Monne-Wanne ge wees — nou heb-ie Monne-Wanne gezien! Je mot me nodig weer is vragen voor zo’n schlemielig stuk!..⁹

Pa, lekker zuigend op z’n éérste sigaar na kwart voor achten, ⁵n zwaar-zwarte, rookbulkende sigaar, pa die de post-van-geregeld-niks had ingekekeen en de kranten op ’n hóópie gevouwen, omdat ’r toch niks van lézen kwam zolang ma om déze tijd op was, pa blij dat-ie weer rustig thuis zat, weg uit ’t druk gestommel in schouwburg en foyer, de foyer met z’n ógen-pijn-doend licht vooral, pa die vóélde dat ma weer in d’r sas was, nou ze d’r knellende bottines, d’r corset en d’r zij kwijt was, pa verdedigde zich zonder slaapstorende drift.

‘...Stond in de krant dat ⁵t ’n pracht van ⁵n stuk was - Ken ik ruiken wat ⁵n stuk is dat ’k niet gezien heb!’

‘Hoeveel keer vraag-ie nou nóg vanavond of je ⁹t ruiken ken?’ — hamerde ma: ‘nee, jij ruikt nooit wat?’

‘Jij ruikt ’t wel!’ zei pa kalm-wijs.

147