Droompaard en andere Falklandjes

blijven wachten!../

‘Wou je op de laatste post trappen!’ zei pa, allerkribbigst. Sem liep door. In de achtergang — donker — violette de lucifer - omkoepelde handenkom, beet ’n spichtig-be-klad neusje met snordons. Zachtjens stéég ’t violet en plots ópfelde het krijtwit der gang met het gapen der huiskamerdeur. De buitendeur klepte in ’t nachtslot, de veiligheids-ketting rammelde in de haak.

Toen werd het een korte bedrijvigheid.

Roosje, goedig-versuft van emotie, wipte ’r manteltje, ’r boa an de kapstok, zette water op voor koffie. Zonder ’n gróte kop koffie - half-melk, half koffie, ging pa niet slapen.

Sem schudde het rooster van de vulkachel, schepte cokes in ’t gat.

Ma, zuchtend, blazend begon ’r avondtoilet. Eerst de gespannen glacees die rooie striempjes om ’r pappolsjes hadden getrokken, toen de hoed met overdure zwarte veren uit Parijs. Dan trok ze de witte banden los van de zijden rok, die ritsend, als herfstblaren suizelend — herfstblaren, gelijk ze wel schuren en stuiven langs de wegen en zwartstaand geboomt — zakte op ’t vloerzeil. De sitzen onderrok van safraandoffe glans met hooggeplooide stootkant, rees uit ’t zijden gedeuk, dat ma als een wering omgaf. Ma stapte er óver, gladde de rok op een stoel, en, puffend nog steeds, loswrikte ze de knoopjes der zijden blouse tot ze de knippen van ’r corset, ’r drukkend, benauwend corset te pakken had. Toen hield ze hals-ader-zwellend ’r adem in, dreef de dikke vuistjes stevig te zaam, knip na knip lozend, zuchtend, blazend en mals-uitade-mend, alsof ze op ’n vroege lentemorgen de geuren van velden en wei door een open zonne-venster snoof, lei ze ’t raar-slap corset, dat zonder zijn inhoud zeer levenloos aan de verwelkte rijgdraden bungelde, op ⁵n andere stoel.

Toen ontspande ma, minzamer blazend, op ’n dérde stoel en zei: ‘Sem!’

146