‘As we 5n halleve minuut vroeger waren opgestaan/ hijgde ma, de woorden met schokjes verploffend, en weer adem-zuigend als 5n defecte tuf-tuf: ‘dan zouen - dan zouen we ons nou geen ongeluk hoeven te lopen...5 ‘Kom dan!5 wonk pa - z’n parapluie zwiepte alarm.
Ma’s hand-kluifjes, geperst in de nieuwe glacees, hielden de rok-zwoegingen op. Ze was een zware, kortbenige vrouw, 5r taille smolt in de logge heupen, nauwlijks in vraagtekenlijn. Ze kón dat niet. Ze kón niet hollen in 5n vaart over puntige keien. 5t Was geen doen. De halve laatste acte van dat stuk-zonder-aardigheid, had ze voorvoeld dat ze zou moeten draven om de tram, de tram die óf óver de wissel, of net óp de wissel kwam, óf vol zat, óf niet in 5t zicht was. Je zou 5r van afzien na de komedie te gaan. Blazend, de lucht bebijtend, 5t vet strot je in klopping, de elbogen suikerpottig gehoekt tegen 5t glanzend gebol van 5r zijden japon, de blad-suizende zijden japon die mokkig om 5t puffend, hijgend vleesjesbeweeg sloot, schok-schudde ze naar 5t knipperend tram-oogje. Even, toen 5r voet, van 5t machtig-ongewone bijna zwikte, wou ze 5t opgeven, maar pa zat al in de tram en Semmi, driftig-ge-barend, de voet op de treeplank om z’n beurt te markeren, zette 5r aan met geschreeuw dat 5n russische danseres zou gestriemd hebben. Ademloos, slik-smakjes proestend, greep ze de koperen handvatten. Sem lei z’n handen om 5r heup-middel, tilde, snauwde benauwd:
‘Toe nou ma - as u lang zeurt...5
Ze zat, helemaal weg van pa. Sem stond met Roosje op 5t achterbalkon. En terwijl de volle tram door de rails gleed, wrokte ze over 5t ogge-nebbiesch plezier om zó na huis te kommen, om je zelf 5n ongeluk an te doen in plaas van 5n endje te missen, in plaas van vijf minuten vroeger op te stappen, in plaas van behoorlijk op je gemak bij de wissel te wachten.
Op ’t bordes, terwijl pa met z’n kippige ogen, natuurlijk de verkeerde sleutel probeerde, begon ze d’r verwijtingen:
144