Droompaard en andere Falklandjes

Monna Vanna

Zó was ⁹t gordijn gezakt, of ze schoven al langs de knieën van mensen die nog zaten.

De laatste tien minuten had pa met z’n dik-gouden hor-logie gefrunnekt, had ma met ’n haarspeld de knoopjes van ⁹r handschoenen bepeuterd, kriewelig van ongeduld, ⁹r adem inpersend om ’t weerbarstig glacee over ⁵t papvleesje te wringen — had Semmie stiekem z’n waterproof aangetrokken, bang voor ’t kurkig gekreukel dat lawaaide as ⁹t omslaan van verse kranten - had Roosje, de énige-van-künst-angedane, sip zitten kijken met ’n zwaar neer-wig-gende lip en oogjes gespalkt. Net slikte ze ’n traankop, zocht ze d’r zakdoek die klef lei te broeien naast ’t versmolten toetje drups, toen ma’s elboog ’r porde:

‘Roosie, neem vast je boa...⁵

‘Jakkus - stil nou!’ had ze korzelig gezeid.

‘As we de tram missen, kennen we lópen,⁹ fluisterde ma, onrustig verzittend.

‘Ma, hou toch je mond!⁹ snibde Roosje, en zich gretig verdrinkend in ⁹t geluid van ⁹t toneel, schoof ze zover mogelijk af — tot ⁹t doek viel.

‘Vooruit! Vooruit!’ maande pa.

Sem drong op, ma drong op. Klappen was goed voor mensen die dicht in de buurt woorden, die geen trammetje konden verspelen.

Haastig voortduwend, de vestiaire met z’n gejacht van angstige mensen voorbij, schoten ze de schouwburg uit. Pa en Sem liepen op ’n draf, pa heupwieblend, pijnlijk soms stuipend door zijn eksterogen - Sem, als ⁹n haas. Tegelijk zwaaiden, speerden ze de parapluie’s ⁹t aanro-dend tramlichtje bedreigend.

‘Hé!’ riep Sem.

‘Stop!’ riep pa.

De tram, die juist op de wissel kwam, kneep komiekig z’n rood oogje dicht.

143