Droompaard en andere Falklandjes

pijpje gerookt had en de tongscharren uit ⁵t net gehaald en meegeluisterd naar de schipper die de bijbel las. Nou was Bas dóód, zeien ze. Wat had-ie naar gedaan voor-ie stierf, as ’n hond die huilt. En wat was ’t aaklig — die kooi, die zwarte kooi, die kooi met ’t stro en de zak over de witte haren. Helder-wakker keek ^?t jongske omlaag. Op ’t tafeltje stonden de borden, die-die strakkies wassen most, de borden waarvan ze rijst met bier hadden gegeten. De lepels leien ⁵r naast door mekaar. Op 't fornuis glimde de ijzeren pot. ⁵t Wieglend lampje lichtte - de olieschoenen schommelden heen-en-weer. Soms klotsten de hakken. En ⁵t klokje tikte. En langs de wanden zoog ⁵t water, klokkend, schurend alsof ’r ’n lek was. Onrustig draaide ⁵t kind zich af. De kleren zweet-plakten om zijn lichaam, z’n schoenen snoerden als lood. Starend naar de wand zag-ie Bas, Bas met z’n magere bruine kop, z’n kleine, spitse neus, z’n scherpe, grijze ogen, z’n witte haren, die van onder de pet sneeuwden. Hoe meer-ie naar de wand keek, hoe ster-ker-ie Bas zag, Bas zoals-ie onder de lamp naar de bijbellezing geluisterd had en geknikt. En weer in z’n oren klonk het verstikt gereutel dat ’m wakker gemaakt had, dat-ie gehoord had door ’t houten beschot.

Pietertje draaide zich om, nóg eens. Nou zag-ie de kooi weer, ’t stro, de benen, de zak. As-ie zó lag, zag-ie de ogen niet, maar toch - o lieve God - ⁵t schrikkelijke van de zak, de zak over ouwe-Bas z’n hoofd — en de zwarte, hese ópjagende stilte, de stilte die van uit ⁵t gat te schreeuwen begon, die je hersens doorbeukte, ⁵r gele vlammen in sloeg, de stilte die draaide en gromde en kraakte en knep-perde...

In eens was-ie z’n kooi uit, klom ⁵t trapje op, hapte adem. ’t Maan-sikkeltje dreef door ’n schuiming van bleke, kart-lende wolkjes, de sterren schenen, de kust streepte nader. Bij ’t roer stond de stuurman.

‘Nou al op, jóng?’

‘Ja,⁵ zei ⁵t kind, dicht bij ⁵m neerhurkend - en alsof ⁵t

134