Diamantstad

overj rood-kleine kamers. Een eenzaam dakraampje in de zWarte allee van vele giganteske dingen had hetzelfd rottend rood der ramen van straks.

VI.

Bram, ^?t kwakkelend kind van Suikerpeer was gestorven. Op ’n morgen lei ’t dood in de bedstee naast vader, moeder en Bekkie. Het gaf weinig verwondring in ’t huis. Poddy kwam eens kijken, tante Reggie sukkelde de trap op, — er werd ^?n uur verdrietloos gepraat. Langer niet. Suikerpeer had ’n partij bevroren rooie kool gekocht, die door de muffing der kamer bedorven was. Ze hoopte achter de deur in manden. De onderste rotten al weg, doorstonken de kamer, waar ’t dood kindje op stroo was gelegd, nauwlijks ’n bobbel onder den doek. Den heelen Vrijdag ventte Suikerpeer* verkocht weinig. De kool was rinzig en week — de menschen wouen ’r niet an. En het regende geweldig. Doornat, met kleeren die ’t beenig lichaam beplakten, kwam-ie thuis, sjouwde de mand met de meegenomen negotie naar boven, ’t lijkje voorbij, smakte ^?r neer in den hoek, bij de rest.

Nog hijgend van ’t traploopen, grimmig-verstoord door ’t watergesiep in z’n nek en de kou van de voeten in de stukkende schoenen, huilde-die ’t uit: „ ... ’n Verlamming in d’r tong zoo hebbe ze afgeboje!... God zal ze verdomme!... ’t Rottuig!... Nog geen tien stuiwer gehaald!... Hoe komme me cente d’r uit!... Me paar ongelukkige cente zijne naar de aschmedg! Hoe kom 'k an ’t geld voor me sauger! Hoe kom ’k *an nieuwe negotie! Is dat ’n ramp, ’n ramp! Daar zitte we met de stinkende kool, godverdommè! godverdommè! godverdomme !*

Op een stoel bij de tafel was-ie steunend gekwakt, de vingers geklit in het haar. De schorre, verwoeste stem kraakte de smart uit, krijschend, met ruwe snik-gillen. De handen rukten het hoofd heen en weer, hartstochtlijk van wanhoop. Het waren groote, grove

56