Diamantstad

n schtaking?... ’n Schtaking is ongeluk — önge-.. Wees geen verschwarzte nar — ik ziè de zake zoovéél beter as jij... zooveel beter... zooveel beter... Ga nou morrege na Berlijn, die heit gróót werk.”

ïjfee,* zei hij beslist... „as ’r geen smausen en es onder de arbeiders waren, zouen we alles doen... Ga maar slapen... Van Dovid’s verdiensten vreet ik niet mee... Ik kom er wel. Goeien nacht.*

H|j sloot de deur. Op de plaats was ’t nachtduister. In de massale zwartheid der muren, zwart als de lucht boven, broeide venstergekwijn, licht als het rood van moec|e oogranden. Dat stond zwijgend, had angstige sproèiïng van rottend rood in het plompe, builende zwart. Zelfs geen menschenbeweeg en geen schaduw, enkel vaal-jrood langs ouwe gordijnen.

H^t hol van de poort wasemde schuifelend grondlicht. Met bet brood in de hand ging Eleazar er heen, struiklend over een emmer die niet was binnengehaald. De deur van den schoenmaker stond wijd-open. Hij zelf zat op de kjeldertrap, arbeidend voor de tafel, die hij naar zich toe bad getrokken. Die vrouw was gaan slapen bij de kindren in de bedstee. Het water, hooger gerezen, had gouden glanzels en ’n keeglende gouden lampe-baan naast de teere weerspiegling der tafel.

„Nou zie je wat d’r hurrie geholpe heit,* praatte de schoenmaker voortwerkend: „as je de halve nacht blijft scherpe, helpt ’t nog geen mieter! Zoo ken ’k tenminste werrbke en morrege trekt ’t de grond in. Dat eeuwig geneuk van die wijve!.. .*

Zijn hamer beklopte een zool, indrijvend de pinnen* de vuist, prop om den steel, schoot driftig op naar het oor 0n weer neer.

„Werk plezierig,” zei mat Eleazar.

„plezierig! — Plezierig!” herhaalde de man monotoon en fiauw-lachend.

Dè trap kraakte stug onder zijn voeten, nu hij naar boven ging. Hij bewoonde de kamer boven Suikerpeer. Amerika had ’m verwend. Hij had niet meer kunnen slapen, samen met Dovid op den grond van de alkoof*

94